این تجربیات ماست که تبدیل میشه به خاطره

یا ما از خاطراتمون تجربه به دست میاریم؟

خبرهاي زيادي اين روزها حول هشت پايي ميگذره که نتايج رو پيش بيني مي کنه. همه چيز رو هم درست پيش بيني ميکنه. اگه بگم خودش درست ميگه ميشه خرافه، اگه بگم شانسي گفته، مگه چقدر مي تونه شانسي بگه، اگه هم يه يه جورايي دست آموزه و فقط دستور اجرا مي کنه بايد به اون کسي که پشت پرده هست و داره بازي ها رو پيش بيني مي کنه آفرين گفت.

اين جام رو دوست داشتم به خاطر غيرقابل پيش بيني بودنش(البته از طرف من نه اون هشت پا)به خاطر قهرمان جديدش و از همه مهمتر اينکه تو آفريقاي جنوبي بود. اينکه زمستون بود و اينکه ما مجبور نبوديم صحنه هاي تکراري اول بازي رو حتي تا دقيقه 90 دايم ببينيم. اينکه بازيکنان رو در تونل ورودي هم ميديديم. اينکه بالاخره مثل تمام دنيا فوتبال ديديم. و يه تشکر ويژه از فيفا که مسابقات رو در آفريقاي جنوبي برگزار کرد. به تلويزيون ما که اميدي نيست، به اميد روزي که همه مسابقات در آفريقاي جنوبي برگزار بشه.  

نوستالژی از نوع فیس بوک

گاهی وقت ها میشه از بعضی چیزا استفاده های قشنگی کرد. نمی دونم فیس بوک سایت به درد بخوری هست یا نه! کارهای سیاسی می کنه یانه! اما در یه زمینه خیلی کاربرد داره.

آدم رو می بره به قدیما. وقتی که بتونی توی اون چند تا از دوستای قدیمت رو پیدا کنی و ببینی سرنوشت هر کدوم چی شده، چه شکلی شدن، چکاره شدن، الان کجا هستن.

کمتر به فیس بوک سر میزدم تا اینکه این اواخر به سرم زد بگردم دنبال دوستان دوره راهنمائی و دبیرستانم. بعضی هاشون رو پیدا کردم و حال و احوالی هم کردیم. فکر نمی کردم تا این حد روی من اثر بذاره. یکی داره تو کانادا دکترا می خونه و یکی افتاده به گردش دور دنیا، بعضی هاشون ازدواج کردن، چندتاییشون تو همین شهر خودمونن ولی من 12 سالی میشه که ندیدمشون.

چقدر روزها تند میگذره.

خب بالاخره جام جهانی هم از راه رسید تا یک ماه هم هیچ خبری بالاتر از اخبار جام جهانی تو رسانه ها مطرح نمیشه، اینکه ایران هم تو این جام نیست باعث نمیشه شوق دیدن بازی ها کم بشه، اینکه دوست دارم چه تیمی قهرمان بشه هم جای خود داره، از طرفی همیشه طرفدار آلمان بودم اما این دوره واقعا حیف میدونم که اسپانیا قهرمان نشه ، از طرفی به خاطر علاقه شدید به مارادونا و مسی قهرمانی آرژانتین هم خوشحالم میکنه.

ولی از همه اینها گذشته این مطلب ربطی به این موارد نداره، توی گشت و گذار راجع به فوتبال ایران به نکته ی جالبی برخوردم. حتما یادتون میاد که پارسال محمد مایلی کهن به مدت 17 روز مربی تیم ملی شد و بعد هم بدون اینکه با تیم ملی بازی رو انجام بده برکنارشد. فکر می کردم این مورد در تاریخ خیلی تکرار نشده باشه که یه مربی با تیمش هیچ بازی ملی داشته باشه، اما مثل همیشه ما ایرانیها تو بعضی موارد خیلی خاص هستیم. با توجه به آمار ویکی پدیا این مورد هشتمین باریست که یک مربی با تیم ملی هیچ بازی انجام نمیده و از کار کنار میره.

تا اینجا شاید جالب بوده اما وقتی جابلتر میشه وقتی که می فهمیم در آلمان در طول تاریخ فوتبالی که داره فقط 10 مربی بالای سر تیم ملی این کشور کار کرده که 4 تا از این مربی ها هم مربوط به 12 سال اخیر هستن. (منبع)

 اینکه در جای دیگه از جهان این اتفاق افتاده یا نه رو نمی دونم، ولی فکر نمی کنم هیچ کشوری بتونه تو این زمینه رقیب ما بشه.

 

 وقتی چیزی می خواهیم و به آن نمیرسیم، می گوییم: خدا هیچگاه به حرف ما گوش نمیدهد. اما وقتی که همان موقع به آن می رسیم می گوییم: کاش چیز بهتری از خدا خواسته بودم.

 باز هم خبري در يک سايت سياسي نظرم را جلب کرد. سايت الف و خبري راجع به ارغوان رضايي

تفاوت بين ارغوان رضايي و گلشيفته فراهاني، ميترا حجار، فاطمه معتمدآريا چيست؟

خبرگزاری الف :
من خصومتي با ارغوان ندارم. هيچ دفاعي هم از آنهاي ديگر ندارم. اتفاقاً شديداً هم به رفتارهايشان اعتراض دارم، اما نمي توانم اين دوگانگي در برخورد بعضي ها را هضم کنم.

ارغوان رضايي به کدام يک از هنجارهاي ديني مقيد بوده که گلشيفته فراهاني نبوده؟ يا فاطمه معتمد آريا به کدام غرور ملي اهانت کرده که ارغوان نکرده؟

چه تفاوتي بين ارغوان و ديگران هست که عکسهاي او با لباس تنيس، مفتخرانه منتشر مي شود، اما ميترا حجار به خاطر حضور بي حجابش در يک فيلم خارجي بايد مورد انتقاد قرار بگيرد؟

چرا ارغوان مايه افتخار ماست اما ميترا حجار مايه سرافکندگي؟ فقط به خاطر اينکه ارغوان هيچ وقت در ايران زندگي نکرده؟ سختي جنگ را در کودکي اش احساس نکرده؟ براي سازندگي بعد از جنگ هزينه نداده؟ طعم گراني و تحريم را نچشيده؟

به راستي اگر ارغوان درايران بزرگ شده بود، آيا امروز مي توانست در تنيس براي ما افتخار آفريني کند؟ يا اگر هم به همين جايگاه مي رسيد، آيا ما همينطوري به او افتخار مي کرديم؟ يا آن وقت مايه ننگ ما مي شد؟

آيا گلشيفته جز به اين بهانه که نمي تواند در ايران در زمينه مورد علاقه اش پيشرفت کند، امروز در خارج از ايران زندگي مي کند؟ و آيا ارغوان جز به همين دليل تبعه فرانسه است؟

چرا عکس يادگاري مشايي -صرفنظر از شخص او - با هديه تهراني، نقطه ضعف اوست اما هديه ارغوان رضايي به احمدي نژاد غرور ملي مان را بر مي انگيزد!؟

و دهها آيا و چرا ي ديگر از اين دست...ـ.

آيا هنوز حق ملاک سنجش افراد است يا مصلحت ايجاب مي کند که فعلاً بعضي اشخاص ملاک حق قرار گيرند؟

متن اصلي در سايت الف

 فکر مي کنم جمله آخر نشان دهنده ي همه چيز باشه، اين که آيا پاي بند نبودن به بعضي ملاک ها فقط براي بعضي افراد جرم به حساب مياد؟

آيا اگه ارغوان رضايي هم به دليل اينکه نمي توانست با لباس اسلامي در مسابقات جهاني به چنين جايگاهي برسه، از ايران رفته بود هم همين طور با افتحار از اون صحبت مي شد؟