رکورد ثبت نشده ساندویچ 1500 متری

(میدونم یکم از زمان این اتفاق گذشته، اما من تازه فهمیدم.)

گویا یک سال پیش (دقیقا 26 مهر 87) قرار بر این بوده که ساندویچی در تهران درست بشه با طولی برابر با 1500 متر. (رکورد قبلی دست ایتالیایی ها بوده با حدود 1380 متر). بعد از هماهنگی شهرداری تهران بامسئولان گینس برای ثبت این رکورد ، مواردی که برای تهیه این ساندویچ لازم بوده که رعایت بشه توسط اونها ذکر میشه و 32 آشپز ایرانی مشغول تهیه این ساندویچ که با حدود 700 کیلو گوشت شتر مرغ ، 700 کیلوگرم گوشت مرغ، 100 کیلو گرم فلفل دلمه، 120 کیلو گرم پیاز، 500 کیلو گرم سس مایونز، 700 کیلو گرم قارچ 700 کیلو گرم سس خردل و 500 لیتر روغن مایع می شوند. شرط گینس برای قبول این رکورد استفاده از دو محصول سنتی در این غذا بوده که زعفران و زیره به این عنوان به این ساندویچ اضافه میشه. تا اینجا همه چیز به سلامتی پیش میره اما ...

صبح روز برگزاری مراسم، در حالی که مسئولان گینس تصمیم به شروع اندازه گیری می کنن، ناگهان مردم هجوم میارن و فقط چند دقیقه طول می کشه تا 1.5 کیلومتر ساندویچ ناپدید بشه. مسئولان ایرانی هم که دست از پا درازتر مشغول تماشای این یورش بودن، تصمیم می گیرن فیلم تهیه این ساندویچ رو برای ثبت این رکورد بفرستن. 

بر مبنای این خبر گینس این رکورد رو ثبت نکرده، اما اگه بعد از اون اقدام به ثبتش کرده باشه من خبری پیدا نکردم.

یکی نیست به این جماعت بفهمونه، گشنه که نیستید، دوست دارید غذای مفت هم گیر بیارید نوش جان، اما عقل نداشتید چند دقیقه صبر کنید این متر کشی تموم بشه، بعد حمله کنید. این رکورد ثبت نشده تیتر گاردین هم  شده ،این اروپایی ها و آمریکایی ها خیلی خوب راجع به ما فکر می کردن، این قضایا رو هم خودمون به بار میاریم.

 پی نوشت : نمی دونم چرا، ولی هنوز دارم می خندم. تجسم کنید قیافه ی اون 32 تا آشپز و 2 تا سر آشپز رو بعد از این یورش.(البته بعد از اون بهت اولیه)

 لینک های مرتبط:
    ایرانی‌ها بزرگ ترین ساندویچ دنیا را قبل از ثبت رکورد خوردند
    رکورد بزرگترین ساندویچ جهان هنوز ثبت نشده است
 

گاهی وقت ها مقایسه چیزای خوبی به آدم می فهمونه.

درد

حکایت از چه کنم سینه سینه درد اینجاست
                          هزار شعله ی سوزان و آه سرد اینجاست

نگاه کن که ز هر بیشه در قفس شیری ست
                         بلوچ و کرد و لر و ترک و گیله مرد اینجاست

بیا که مسئله بودن و نبودن نیست
                             حدیث عهد و وفا می رود نبرد اینجاست

بهار آن سوی دیوار ماند و یاد خوشش
                              هنوز با غم این برگ های زرد اینجاست

به روزگار شبی بی سحر نخواهد ماند
                        چو چشم باز کنی صبح شب نورد اینجاست

جدایی از زن و فرزند سایه جان ! سهل است
                        تو را ز خویش جدا می کنند ، درد اینجاست 

 هوشنگ ابتهاج

به مناسبت اول مهر

گاهی وقت ها بعضی آدم ها حرفهایی می زنن که بدجور به دل میشینه.

اگر اشتباه نکنم این جمله رو وودی آلن (Woody Allen) گفته :

 ما آدم ها انسان های نا شکری هستیم، چون هر روز صبح که از خواب بیدار می شویم، از خدا به خاطر اینکه دیگر به مدرسه نمی رویم، تشکر نمی کنیم.

در پی استقبال از طرح های کتابخانه و دکور، این بار طرحی از یک طراح رومانیایی انتخاب کردم.

از چهار قسمت تشکیل شده که بر اساس سلیقه میشه اونها رو چید. یاد یک مدل ضبط صوت های قدیمی افتادم که اجزاش از هم جدا بودن، و می شد اونها رو به روش های مختلف روی هم چید. جنس این مدل از یک نوع پلاستیک پلیمری کم وزن هست که حمل و نقلش رو راحت می کنه، البته فکر کنم بشه با چوب هم پیاده سازیش کرد.

پی نوشت: یک مجموعه بی نظیر از طرح های کتابخانه و قفسه رو می تونید اینجا ببینید. این مجموعه رو امروز (جمعه) دیدم، ایده ها عالی پیاده شده. در ضمنی که عکس های پایین رو می بینید این مجموعه رو هم از دست ندید.

منبع : www.okapistudio.com

شعر حمید مصدق رو حتما خوندید (یه بار دیگه بخونید) :

تو به من خندیدی
           و نمی دانستی من به چه دلهره
                             از باغچه همسایه ، سیب را دزدیده بودم

باغبان از پی من تند دوید
                 سیب را دست تو دید
                            سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز
                       خش خش گام تو تکرار کنان
                                                             می دهد آزارم

ومن اندیشه کنان غرق این پندارم
                               که چرا باغچه کوچک ماسیب نداشت؟
 

 اما یه شاعر(که در اینجا نوشته فروغ فرخزاد) جوابی به این شعر داده که خوندنیه (بخونید):