تفاوت

پس شاخه‌هاي ياس و مريم فرق دارند
                                آري! اگر بسيار اگر كم فرق دارند

شادم تصور مي‌كني وقتي نداني
                               لبخندهاي شادي و غم فرق دارند

برعكس مي‌گردم طواف خانه‌ات را
                                    ديوانه‌ها آدم به آدم فرق دارند

من با يقين كافر، جهان با شك مسلمان
                             با اين حساب اهل جهنم فرق دارند

بر من به چشم كشتة عشقت نظر كن
                                پروانه‌هاي مرده با هم فرق دارند

فاضل نظري

      

منبع : یانکو دیزاین

گاهي وقت ها آدم نمي خواد حرف سياسي بزنه اما خوب برداشتها متفاوته، پس خواهشا برداشت سياسي نکنيد.

حتما خبر داريد که در کابينه دهم، خانم فاطمه آجرلو معرفي شدن براي تصدي وزارت رفاه، خوب احتمالا الان خانم ها در پوست خودشون نمي گنجن که بالاخره وزير زن هم پا به عرصه گذاشت.
نکته جالبي که در اين ماجرا هست اينه که واقعا ايشون انتخاب بسيار مناسبي هستن براي وزارت رفاه، البته احتمالا از نظر آقايون. خوب چرا؟ عرض مي کنم خدمتتون.
اگه به ياد داشته باشيد، قانوني قرار بود تصويب بشه به نام حمايت از حقوق خانواده که شامل بخشي بود مبني بر اجازه تعدد زوجات براي آقايون تا بتونن دلي از عزا در بيارن، که در زمان خودش بسيار مورد بحث قرار گرفت.
خوب چه ربطي داشت به موضوع؟ بايد به عرضتون برسونم که اين خانم در اون زمان از طرفداران اين طرح بوده و نقش اين تعدد زوجات رو در زندگي افراد مثبت ارزيابي کرده بودن، خوب به هر حال هر کس تفکري داره و هيچ خرده اي نميشه به ايشون گرفت ولی به هر صورت بعيد مي دونم تا الان تفکر ايشون تغييري کرده باشه و به همين دليل هم هست که مي گم ايشون انتخاب بسيار مناسبي براي وزارت رفاه هستن، چون حداقل در اين زمينه مي تونن رفاهي نسبي رو به آقايون بدن و اين طوري نيمي از افراد جامعه يعني جماعت مذکر از وزارت ايشون ابراز خرسندي مي کنن و اين در نوع خودش موفقيت خوبي به حساب مياد.

پی نوشت:  درسته که کلا کلمه زوجه با کلمه رفاه تا الان در کنار هم دیده نشده، اما گاهی وقت ها ...

گاهی وقتا آدم دلش میگیره، یکم عمیقتر نگاه می کنه و اون وقت شرمنده میشه، شرمنده از اینکه ایرانیه ، از اینکه آدمای دیگه ی دنیا اینطور نگاهش می کنن.
اشتباه نشه، اینبار حرفم از خس و خاشاک و دعوا و درگیری با دولت نیست، حرف از خودمونه، شخصیتمون، فرهنگمون، رفتاری که گاهی با هم یا دیگرون می کنیم.
دیشب شب نیمه شعبان بود، می گن باید جشن گرفت، باید شاد بود، یادم میاد سالها پیش می رفتیم بیرون، هر کس شیرینی یا شربتی دستش بود و تعارف می کرد، بعضی ها به اندازه برمی داشتن و بعضی ها هم زیادتر حد، خوب کاری با ایناش ندارم، اما چیزهایی آدم میبینه که از این بیرون اومدنا سیر میشه ، چند سالی می شد که قید بیرون رفتن رو زده بودم و چنین شبهایی خونه نشینی می کردم تا اینکه پارسال از سر کار که بر می گشتم به دعوت دوستم قرار شد سری به مغازه پدربزرگش (که امسال خدابیامرز شده) بزنم، آخه اونجا هم لامپی روشن می کردن و شربت و شیرینی میدادن، تو مسیر که میرفتیم دیدم هنوز جشن های ما مثل چندسال قبله با این تفاوت که جمعیت توی خیابون دوبرابر شده و دیگه جایی برای راه رفتن نیست ، شهر شده مثل یه دیگ بزرگ که همه مثل ماکارونی در حال جوش، دارن توش قل میخورن. رفتاری که اونشب توی یکی از خیابونها دیدم هنوز یادم نرفته.