نود (90)، جریان سازی به سبک عادل

اگه اين برنامه نود رو هم ديگه پخش نکن، خيلي راحت ميشه قيد تلويزيون رو زد. خدا خير بده فردوسي پور رو که حداقل نشون ميده تلويزيون هنوز کاربردش رو از دست نداده.

يکي از مهم ترين کاربرد هاي تلويزيون ، پخش برنامه هاي مستقيم است که اجراي استديويي يکي از اقسام اونه. در ايران تا يک دهه پيش خبري از اين نوع برنامه ها نبود تا اينکه با ظهور نود و پديده اي به نام عادل فردوسي پور کم کم برنامه هايي به اين سبک رونق گرفت، البته بيشتر با موضوعات سياسي و در بخش هاي خبري.
وقتي اسم سياست مياد وسط خوب متقابلا نظارت هم صد برابر ميشه و چنان دست برنامه ساز تنگ ميشه که خيلي راحت ميشه نتيجه برنامه رو با توجه به مهمانان و کارشناسان دعوت شده حدس زد.

اما در فوتبال با وجود چند بخش بودن قدرت، و هم عرض بودن اين قدرت ها ، اهداف برنامه و نوع سوالات در سطح برنامه تاثير فوق العاده اي داره، که همين نوع هدف و سياست اجرا برنامه نود رو يک سر و گردن از بقيه برنامه ها پيش انداخته.

اگر برنامه نود دیشب (14 دی ماه) رو دیده باشید بیشتر متوجه منظورم میشید، نود با اینکه خیلی به حاشیه ها می پردازه (البته این رمز موفقیتش هم هست) جریان سازی هم می کنه ، و قالب این جریان سازی ها باعث بحث و جنجال در روزنامه و ها و اخبار بعد از پخش برنامه می شه.یه سر به صفحه ورزشی سایت های خبری امروز بزنید، تائیدیه ها ، تکذیبیه ها ، همدلی ها و بی محلی های اعضای فعلی و سابق فدراسیون فوتبال گویای خیلی از مطالبه که داخل شدن بهش جزو موارد سه نقطه به حساب میاد.

حرفای آقای دادکان در برنامه دیشب شنیدنی بود. (گرچه مدیریت ایشون دست کمی از مدیریت فعلی نداشت.)

در صورتی که موفق به دیدن برنامه نشدید، می تونید از اینجا متن تقریبا کامل برنامه دیشب رو بخونید.

 بی سواد ماندن مردم به چه قیمتی می ارزه؟

خبری از 20:30 پخش شد با این مضمون که سایت های فیس بوک و توییتر باعث میشه تا عکس ها و اطلاعات شخصی افراد در دست سودجویان قرار بگیره و در سایت های غیر اخلاقی به نمایش دربیاد.

کسانی که از اینترنت و شبکه های اجتماعی اطاعاتی دارن چند درصد افراد جامعه هستن؟ کسانی که می دونن این خبر فقط برای خراب کردن تکنولوژی و بد نشان دادن اون دسته از وسایل ارتباط جمعی است که مردم بدون داشتن درسر بتونن در کوتاهترین زمان ممکن صحبتشون رو به گوش تعداد زیادی از آدمهای دنیا برسونن چقدره؟ یادم میاد دهه شصت ویدئو داشتن جرم بود، فقط چندسال طول کشید تا آگهی انواع مارک ویدئو مثل اقلامی نظیر چیپس و پفک از تلویزیون پخش شد. بعد از ویدئو نوبت ماهواره رسید و باز چند سال طول کشید تا خود ایران هم شبکه های ماهواره ای ایجاد کرد. چند سالی هم هست که نوبت به اینترنت رسیده. اما با این سرعت پیشرفت آیا مقابله با تکنولوژی های روز (و نه صرفا محتوای پخش شده از اونها) اون هم به مدت چند سال و بعد دنبال به دست آوردن اون تکنولوژی دویدن راهکار عاقلانه ایه؟

کاش تلویزیون با این همه ادعا سعی بر این نداشت که مردم را در نداشتن آگاهی کمک کنه. کاش کمی با واقعیت ها مردم را با خودش همسو می کرد.

در چشم باد

 بعد از گذشت سه قسمت ، تقريبا مي شود قضاوت خوبي راجع به اين سريال داشت، که گويا چندين سال است، جعفري جوزاني مشغول ساخت آن است.

تقريبا چند ماهي از تمام شدن سريال زيباي روزگار قريب مي گذرد و خلا يک سريال ديدني در تلويزيون کاملا آشکار بود، به جز موارد محدودي در برنامه ها تقريبا تلويزيون در اين چند ماه برنامه ويژه اي براي تماشا نداشت. (البته به جز مناظره های انتخاباتی که فصل جدیدی در برنامه سازی بود.)

اما با شروع شدن سريال در چشم باد، باز مي توان اميد داشت که تلويزيون هم گاهي به فکر بينندگان است و فقط هدفش پر شدن ساعات برنامه سازي نيست.

سريال با مقدمه معما گونه اي آغاز و با فلاش بکي که به زندگي نقش اصلي مي زند شروع موفقي دارد. زندگي گيلکي هاي 70 ، 80 سال پيش ، با نقش آفريني هاي جذاب ، بسيار دلنشين از کار در آمده که چشم اندازي است از قسمت هاي جذاب آينده که بايد اميد داشت همين گونه ادامه يابد.

در اين سه قسمت هر چند موضوع به کندي پيش مي رود ، اما نشان از دقت کارگردان در ساخت يک فيلمنامه قوي را دارد. سکانس بازي بچه ها با وجود طولاني بودن ، تکراري و خسته کننده نمي شود، شخصيتها بر اساس ذهنيت سياه و سفيد ترسيم نشده، و در قسمت هاي که سريال رنگ درام به خود مي گيرد، صحبت هاي عاشقانه آن ملال آور نيست.

پس مي توان اميدداشت جمعه شبها، چشم هاي ما در چشم باد است.