با خواندن اسلايدي که آقاي روحاني در 4سو قرار داده بودند ياد مطلبي افتادم که چندین ماه قبل خوانده بودم و خوب ديدم که شما هم از آن استفاده کنيد.

مردِ ديگرِ روي سکوي قهرماني

 هر عکس، ارزشی بیشتر از هزار واژه دارد. هر عکس لحظه‌ای و قابی از مکان را منجمد می‌کند و برای همیشه‌ جاودانه‌اش می‌کند. اما همین عکس‌های پرارزش، گاهی اوقات از گفتن همه حقیقت ناتوانند. داستانی که برایتان نقل می‌کنم، شاهدی بر این مدعاست:

۴۰ سال قبل دو دونده سیاه‌پوست آمریکا «تامی اسمیت» و«جان کارلوس»، در دوی دویست متر المپیک سال ۱۹۶۸ مکزیک برنده مدال‌های طلا و برنز شدند. زمانی که آنها بر روی سکوی قهرمانی رفتند، به نشانه حمایت از جنبش‌های اجتماعی سیاه‌پوستان، دستکش مشکی بر یکی از دست‌های خود کردند و مشت‌های خود را بالا گرفتند.

عکس اين دو قهرمان که آنها را در حالي نشان مي‌دهد که سرهايشان را پايين گرفته‌اند و با جسارت دست‌هاي خود را بالا برده‌اند، يکي از مشهورترين عکس‌هاي قرن بيستم محسوب مي‌شود. اخراج اين دو ورزشکار از تيم المپيک آمريکا، جار و جنجال زيادي در بازي‌هاي المپيک به پا کرد.

اما چه بر سر ورزشکار برنده مدال نقره در اين عکس آمد و اصلا دانشتن سرنوشت اين مرد چه اهميتي دارد؟!

 بارسلونا یا خدای نکرده منچستر؟

تقريبا سه سال پيش بود ،حدود يک ماهي کمتر، فينال جام جهاني و به شدت دلم مي خواست ايتاليايي که آلمان رو در دو دقيقه آخر حذف کرد، مغلوب بشه و جام رو بالاي دستاي مردی ببينم که گفته آخرين بازي دوران بازيکني خودشو انجام ميده، اما چه ميشه کرد، هميشه مي مونه حسرتهايي براي خوردن در آينده، حسرتهايي که گاهي ميشه خاطره هايي از جنس بارونه کوير
و شايد اين عکس بايد گرفته مي شد تا يادمون باشه بعضي وقتا حسرت خوردن ما برابر با شاديه ديگري ميشه و اين شادي دليليه براي تحمل اون حسرت.

آخرین روزهای کنار هم بودن لورل و هاردی