رکورد ثبت نشده ساندویچ 1500 متری

(میدونم یکم از زمان این اتفاق گذشته، اما من تازه فهمیدم.)

گویا یک سال پیش (دقیقا 26 مهر 87) قرار بر این بوده که ساندویچی در تهران درست بشه با طولی برابر با 1500 متر. (رکورد قبلی دست ایتالیایی ها بوده با حدود 1380 متر). بعد از هماهنگی شهرداری تهران بامسئولان گینس برای ثبت این رکورد ، مواردی که برای تهیه این ساندویچ لازم بوده که رعایت بشه توسط اونها ذکر میشه و 32 آشپز ایرانی مشغول تهیه این ساندویچ که با حدود 700 کیلو گوشت شتر مرغ ، 700 کیلوگرم گوشت مرغ، 100 کیلو گرم فلفل دلمه، 120 کیلو گرم پیاز، 500 کیلو گرم سس مایونز، 700 کیلو گرم قارچ 700 کیلو گرم سس خردل و 500 لیتر روغن مایع می شوند. شرط گینس برای قبول این رکورد استفاده از دو محصول سنتی در این غذا بوده که زعفران و زیره به این عنوان به این ساندویچ اضافه میشه. تا اینجا همه چیز به سلامتی پیش میره اما ...

صبح روز برگزاری مراسم، در حالی که مسئولان گینس تصمیم به شروع اندازه گیری می کنن، ناگهان مردم هجوم میارن و فقط چند دقیقه طول می کشه تا 1.5 کیلومتر ساندویچ ناپدید بشه. مسئولان ایرانی هم که دست از پا درازتر مشغول تماشای این یورش بودن، تصمیم می گیرن فیلم تهیه این ساندویچ رو برای ثبت این رکورد بفرستن. 

بر مبنای این خبر گینس این رکورد رو ثبت نکرده، اما اگه بعد از اون اقدام به ثبتش کرده باشه من خبری پیدا نکردم.

یکی نیست به این جماعت بفهمونه، گشنه که نیستید، دوست دارید غذای مفت هم گیر بیارید نوش جان، اما عقل نداشتید چند دقیقه صبر کنید این متر کشی تموم بشه، بعد حمله کنید. این رکورد ثبت نشده تیتر گاردین هم  شده ،این اروپایی ها و آمریکایی ها خیلی خوب راجع به ما فکر می کردن، این قضایا رو هم خودمون به بار میاریم.

 پی نوشت : نمی دونم چرا، ولی هنوز دارم می خندم. تجسم کنید قیافه ی اون 32 تا آشپز و 2 تا سر آشپز رو بعد از این یورش.(البته بعد از اون بهت اولیه)

 لینک های مرتبط:
    ایرانی‌ها بزرگ ترین ساندویچ دنیا را قبل از ثبت رکورد خوردند
    رکورد بزرگترین ساندویچ جهان هنوز ثبت نشده است
 

گاهی وقتا آدم دلش میگیره، یکم عمیقتر نگاه می کنه و اون وقت شرمنده میشه، شرمنده از اینکه ایرانیه ، از اینکه آدمای دیگه ی دنیا اینطور نگاهش می کنن.
اشتباه نشه، اینبار حرفم از خس و خاشاک و دعوا و درگیری با دولت نیست، حرف از خودمونه، شخصیتمون، فرهنگمون، رفتاری که گاهی با هم یا دیگرون می کنیم.
دیشب شب نیمه شعبان بود، می گن باید جشن گرفت، باید شاد بود، یادم میاد سالها پیش می رفتیم بیرون، هر کس شیرینی یا شربتی دستش بود و تعارف می کرد، بعضی ها به اندازه برمی داشتن و بعضی ها هم زیادتر حد، خوب کاری با ایناش ندارم، اما چیزهایی آدم میبینه که از این بیرون اومدنا سیر میشه ، چند سالی می شد که قید بیرون رفتن رو زده بودم و چنین شبهایی خونه نشینی می کردم تا اینکه پارسال از سر کار که بر می گشتم به دعوت دوستم قرار شد سری به مغازه پدربزرگش (که امسال خدابیامرز شده) بزنم، آخه اونجا هم لامپی روشن می کردن و شربت و شیرینی میدادن، تو مسیر که میرفتیم دیدم هنوز جشن های ما مثل چندسال قبله با این تفاوت که جمعیت توی خیابون دوبرابر شده و دیگه جایی برای راه رفتن نیست ، شهر شده مثل یه دیگ بزرگ که همه مثل ماکارونی در حال جوش، دارن توش قل میخورن. رفتاری که اونشب توی یکی از خیابونها دیدم هنوز یادم نرفته.

نشستم توی تاکسی، سمندی بود که به نظر خیلی نو می آمد. وقتی نشستم و در را بستم ، نگاهم به شیشه بالابر سمند برخورد کرد که من را یاد پیکان های مدل 48 انداخت. دریک نگاه دیگر متوجه شدم که راننده محترم تاکسی برای اینکه مسافران نامحترم نتوانند به راحتی شیشه را بالا و پایین کنند، دکمه برقی ان را از کار انداخته و به سیستم پیکانی بازگشته.